Jest mi mdło,
boli mnie głowa,
zeschły mi wargi.
To żaden wiersz.
Po prostu chcę
żebyś wróciła.

To Włodziemierza Szymanowicza.

Musiałem. Nie pytajcie dlaczego. Odpowiem - nie wiem. Kto ma wrócić? Odpowiem - nie wiem. Zwykłem ją nazywać Niepoznaną. Pewnie dlatego musiałem, bo człowiek przeważnie musi, to z czym nie zawsze się zgadza, bądź też czego nie chce...

Stół zaśnieżony światłem nocnej lampki
Na nim zapałki i paczka albańskich papierosów
Wysypisko popielniczki i opróżniona w jednej czwartej
Butelka olmeca tequila z papuzią etykietką,
złotymi rysunkami Inków.
Dobry list z krakowskiego pisma,
i nie groźny druk z prokuratury rejonowej,
maszerujący tytuł tygodnika "Solidarność"
z biało-czerwoną chorągiewką
niesioną przez N jak Nieznany,
jeden kieliszek do koniaku
teraz odpoczywający.

Namaluję później tę martwą naturę literami.
Maszyną do pisania, jak pędzlem - Martwa Natura.
Taki będzie tytuł tej martwej natury.

Dlaczego martwa?
Zastanawiam się teraz i wreszcie wiem!
Żeby było życie, trzeba drugiego człowieka.
Kobieta, mężczyzna - nie ważne,
tymczasem siedzę ciągle sam.
Malarz, który maluje maszyną do pisania
martwe natury.

Żeby było życie, trzeba drugiego człowieka.

J. Rybowicz

Przygasły ogień, żar pod popiołem.
Przynieś gałązkę suchą i połam, roznieć ostrożnie

Niech nie zagaśnie maleńki płomyk, gałązka trzaśnie

Skryty żar skrzętnie w szarowinie sadzy, skryty przed słońcem i ludźmi. Od wiatru czasem zaświeci mocniej i pali wnętrze, rozpala samotność, boli tak boli, tak strasznie. Wiatr, słowa innych, kochanych, a widok ten dłoni splecionych, cieni złączonych rozgrzebuje, roznieca... nie umiem tak pisać. I nie chcę mówić, że coś jest nie tak, gdy brakuje odwagi, kończą się łzy. A ufać, ufać... nie ma komu do końca, by wodą kojącą ugasił samotność węgielka, żarzącego się dalej i dalej. W nim twarze bólu, brunatne, zjęczałe zawodzą, brakuje słów już dalej. Bo pójdą jeszcze z wiatrem niesione za wysoko, nie trącając listków płaczących wierzb, brzóz, nawet topoli...

Zaskwierczy błyśnie jaśniejszy płomień

Zapatrz się zamyśl ogrzej nim dłonieI

Zostań, zostań milczeniem wołam

Me serce popiół - żar pod popiołem

Nie ma to jak smak stresu po długim weekendzie z jednym, poniedziałkowym bonusem ze względu na matury. Normalnie przyszedłem sobie dziś do szkoły i myślałem, że się zesram. Na pierwszej lekcji babka z PKMu wzięła mnie do odpowiedzi i zarobiłem kapę – kolejny pal w mojej palisadzie. Potem nudna historia, całą lekcję ziewałem i od tego podniosłem sobie ciśnienie i głowa mnie rozbolała. Zastępstwo zamiast pierwszej pracowni – niby fizyka, czyli spanie. Potem dostałem kape za niezbyt dobre sprawozdanie z zaliczenia (sprawdzian napisałem na 3+) więc musze je poprawić, francuz i nudny WOK. Gdyby nie ból głowy… wyglądało by to lepiej. Jutro sprawdzian z matmy, czyli wolna lekcja dla mnie, bo wątpię, czy coś napiszę. Tak w ogóle to denerwuje mnie wszystko. Jestem neutralny dla mojej klasy, oni dla mnie. Nie mam w niej wrogów, nie mam w niej kumpli. Po prostu nie umiem znaleźć z nimi wspólnego języka. Wszyscy, którzy byli wporzo, siupnęli rok temu, albo przepisali się do wieczorówki. Samochodówka jest do dupy!!!!!! To był największy błąd, jaki popełniłem. Brak kontaktów z ludźmi z klasy sprawia, że nie mam ochoty chodzić do szkoły, nauczyciele nie umiejętnie prowadzą lekcje, przez co nie ma zbytniej motywacji i poziom jest daremny. Gdybym poszedł do jakiegoś ogólniaka, byłbym już w trakcie matur, poznałbym więcej ludzi takich „pod siebie”, zapewne więcej bym również umiał, bo miałbym zewnętrzne motywacje. Samemu jest się ciężko zmotywować. Wiadomo, że człowiek ma naturę lenia i jest słaby. W innej szkole, gdzie byłaby wspólnota klasowa, pewnie nie miałbym takich problemów, chodziłbym do szkoły z w miarę normalnym nastawieniem, martwiąc się jedynie o to, czy umiem na sprawdzian, a nie o to, że zaś z nikim nie pogadam, bo nie ma o czym, albo, że mnie głowa znów od ziewania rozboli.


Niniejszym ogłaszam: nuda jest w stanie zabić! Na koniec, żeby nie zakończyć notki tak, jak kończy się mój dzień, wrzucam linka do galerii z ostatniego koncertu Arcadia Poema. Nie wszyscy jeszcze je widzieliście, a zdjęcia są świetne! http://merkato.rg.org.pl/koncert/