Dziś...

...tylko idę na pracownie, muszę odrobić ćwiczenie z pomiarów kół zębatych. Sprawa jest o tyle niezbyt miła, że tu jest więcej obliczeń niż pomiarów, a o tyle dobra, że wczoraj na praktach miałem to samo ćwiczenie, które zaliczyłem na 5 i wszystko, co mi potrzebne mam w zeszycie z praktyk. Po prostu przepiszę. Nawet danych nie będę zmieniał. Nie chce mi się. Byleby odrobić i w czwartek napisać z tego zaliczenie. Powinno być wszystko ok.


W zasadzie to dalsza część notki będzie krótkim streszczeniem wczorajszego dnia. Nareszcie udało mi się z Madzią umówić, chociaż na te dwie godzinki. Cieszę się bardzo, bo tak nam jakoś nie wychodziło od początku maja. Tzn. nie wychodziło spotkać się – o to chodzi :). Przyda mi się chwila rozmowy z płcią przeciwną. Po prostu. O wszystkim i o niczym. Tak ot, pogadać.


Do repertuaru Arcadii wkrótce wchodzi nowa piosenka. Nie wiem nawet czyja. Wiersz należy do Agnieszki Osieckiej, muzykę napisał Wojciech Kilar, a słyszymy ją tylko w serialu „Czterej pancerni i pies”. Nazywa się „Piosenka radiotelegrafistki”. O Darka się nie martwię, chłop sobie zawsze szybko radzi z nowymi kawałkami i nie marudzi. Tomek też da radę, nie wiem jednak co z Alicją. To jest piosenka, którą ona ma śpiewać w całości. Prawie pół roku jest oficjalnie w zespole, a jeszcze nic naszego nie umie. Tylko słucha. Mam nadzieję, że to się wkrótce jakoś skączy. Zważywszy, że ja w nadchodzącym czasie mam zamiar pożegnać się całkowicie z rolą wokalisty. No… może dwie, trzy piosenki zostaną pod moją pieczą, no i jakieś chórki na pewno też dopuszczę do siebie. Najbardziej mnie cieszy to, że będę mógł skupić się na gitarze i rytmice. Jakby co – śpiewać w ogóle nie muszę. Wystarczy, że tej kapeli jestem „spiritus movens”, a moje śmieszne i parszywe kawałki podobają się (niektórym) ludziom. To tyle.

Skrajności Arcadia Poema życie