Cień. Cienie. Cię nie ma

Niesamowite. Pierwszy raz zabieram się do pisania posta z ogromną chęcią zrobienia tego, ale kompletnie bez pomysłu...

Może taka mała gra słów. Czasem się zastanawiam, czy ten, który wymyślił słowa tchnął w nie dodatkowe znaczenie pozornie ukryte dla człowieka, albo... zapragnął, żeby ktoś inny zabawił się w rozbijanie jednego słowa na kilka innych. Przykładowo tęsknotę... moją tęsknotę do wciąż Niepoznanej mógłbym określić słowem "cień", "cienie"... chociaż cień mówi o bliskiej obecności swego właściciela, to tu następuje pewien paradoks. Mówię o cieniu wewnętrznym. Albo cieniu, który rozbijam na dwa słowa... samemu dodając trzecie: "Cię nie ma"... Nie ma.

Tak. Tylko dziś samotność wzięła nade mną górę. To jej parszywe, upokarzające oblicze. Ta morda czająca się za moim odbiciem w lustrze. Nie ma rozczulania się. To tylko stwierdzanie faktu. Tak, czy inaczej trzeba czekać, warto. Jakby nie patrzeć całe życie człowieka to jedno wielkie oczekiwanie. Nic to jedno więcej, kolejne w porównaniu krótkie oczekiwanie.

Skrajności refleksyjnie