...Krzyk...

Dlaczego wszyscy ludzie mają zimne twarze? 
Dlaczego drążą w świetle ciemne korytarze? 
Dlaczego ciągle muszę biec nad samym skrajem? 
Dlaczego z mego głosu mało tak zostaje? 
Krzyczę, krzyczę, krzyczę, krzyczę wniebogłosy! 
A! Zatykam uszy swe! 
Smugi w powietrzu i mój bieg

Jak prądy niewidzialnych rzek 
Mój własny krzyk, mój własny krzyk ogłusza mnie! 
A! Zatykam uszy swe! 
Mój własny krzyk, mój własny krzyk ogłusza mnie! 

Kim jest ten człowiek, który ciągle za mną idzie? 
Zamknięte oczy ma i wszystko nimi widzi! 
Wiem, że on wie, że ja się strasznie jego boję, 
Wiem, że coś mówi, lecz zatkałam uszy swoje! 
Krzyczę, krzyczę, krzyczę, krzyczę wniebogłosy! 
A! czy ktoś zrozumie to? 
Nie kończy się ten straszny most 
I nic się nie tłumaczy wprost 
Wszystko ma drugie, trzecie, czwarte, piąte dno! 
A! czy ktoś zrozumie to? 
Wszystko ma drugie, trzecie, czwarte, piąte dno! 

Mowicie o mnie, że szalona, że szalona! 
Mówicie o mnie, ja to samo krzyczę o nas! 
I swoim krzykiem przez powietrze drążę drogę, 
Po ktorej wszyscy inni iść w milczeniu mogą... 
Krzyczę, krzyczę, krzyczę, krzyczę wniebogłosy! 
A! Ktoś chwyta, woła - stój! 
Lecz wiem, że już nadchodzi czas 
Gdy będzie musiał każdy z nas 
Uznać ten krzyk, ten krzyk, ten krzyk z mych niemych ust 
Za swój!!!

Jacek Kaczmarski - Krzyk

To wszystko, byś ściszył odbiorniki świata i wsłuchał się w siebie. Może być odkrywczo, niebezpiecznie, albo mrocznie. Zależy co takiego w Tobie siedzi. W każdym razie wciąż należy poznawać siebie od nowa. 

Skrajności obraz poezja