Artysta i Nomad

Zapewne stali bywalcy pamiętają strzępy mojej prozy, której bohaterem był młody artysta - Konrad, który przemierzał kraj z gitarą i piórem, wyławiając indywidualne dusze, niczym perły i bratając się z nimi. Bądź, co bądź znów odnalazłem Konrada. Usiedliśmy przy stoliku, przy butelce tequilli on opowiadał mi kolejne urywki ze swego niesamowitego życia, a ja je opisywałem. Spiszę je tutaj, nie wszystko jednak. Karty w zeszycie nie są jeszcze do końca zapisane, ale istniejąca część umieszczona w nokturnach będzie motywacją i inspiracją do dokończenia opowieści.

   Pociąg nocny, posępny i niewygodny wiózł Konrada poprzez osiadły gęsto mrok świata. W niewielkiej przestrzeni przedziału unosiły się w papierosowym dymie szepczące niepokojąco myśli. Ich zgiełk wprowadzał Konrada w niemal półsenny trans, ale jednocześnie przytłaczał. Nieuporządkowane, dość świeże wspomnienia, ich cienie pozwalały się oglądać pod przymkniętymi powiekami. A były w nich ruchy, spojrzenia barmanki, której artysta miał już nigdy nie spotkać. 

   Równy, rytmiczny stukot wagonów synchronizował się z refleksami świateł z zewnątrz, z rozpędzonego świata. Twarz Konrada podparta o dłoń na przemian jaśniała i ciemniała. I tak wreszcie pociąg zawiózł go w sen. Kiedy znów otworzył oczy, za pokrytą licznymi kropelkami szybą czaił się blady świt. Zza lustra widocznego w oddali jeziora wschodziło słońce, promieniami zdobiąc potwory futurystycznej technologii - olbrzymie satelity przypominające balony, z tym że zamiast koszy, posiadały tajemnicze urządzenia absorbujące grawitację. Konrad zadrżał z zimna. Zamknął natychmiast okno, po czym spojrzał na wyświetlacz telefonu komórkowego, by sprawdzić godzinę. Mimochodem w rogu ekranika zauważył ikonkę koperty. Nowa wiadomość tekstowa. Jej treść brzmiała następująco:

Cześć Konrad! Śniło mi się,

że jedziesz pociągiem do U.

Moje sny nie kłamią, a ten oznacza,

że musimy wreszcie pogadać. Bóg jeden

wie, kiedy wrócisz do domu. Bedę czekał

na dworcu w U.

   Autorem wiadomości był Miro. Jeden ze słownych towarzyszy Konrada. Więcej niż kumpel, dużo mniej niż przyjaciel. W U. pociąg miał być niebawem już, artysta więc wstał z siedzenia, ściągnął z półki bagażowej swoją gitarę, po czym udał się na korytarz. Nieliczni pasażerowie, w większości jak zauważył Konrad, w szarych, betonowych, także niewidocznych, czy niewyraźnych twarzach również przygotowywali się do wysiadki.

   Minęło może dziesięć minut i pociąg zwolnił, wjeżdżając w już nie zielone, a sine, popielate, tętniące sztucznym życiem pola. Ujarzmione postępem świata, ze wszczepioną pracowitością poruszały się po nim mdłe postacie jak zjawy próżne trącane w niebyt. Świat zwykł ich nazywać robotnikami. Cienie kominów porozrzucały noc w asfaltowe pola, a ich kłębiące się dymy dolewały ustawicznie szarości do całunów bezkształtnych chmur. Dalej z monumentalnych magazynów wyjeżdżały w taki świat pancerne pojazdy, masywne transportery kierowane przez owe próżne zjawy, zdać się może wierne nad wyraz tym technokratycznym świątyniom i ich demonom.

   Głos znużonej kobiety przebijał się zza zasłony jęków hamującego pociągu, by ostatecznie do uszu wszystkich pasażerów mogła dotrzeć końcowa część komunikatu - "pociąg skończył bieg". I wreszcie kupa złomu utrzymywana przez koleje państwowe zatrzymała się i silniki umilkły na dobre. Powiew chłodnego wiatru huknął w lewe ucho Konrada na powitanie, a zawtórował mu grzmot z pobliskiej fabryki. Bezbarwni ludzie rozpłynęli się w powietrzu, pozostała tylko para zakochanych tuląca się na drugim końcu peronu, rozwlekając powitanie w nieskończoność i topiąc się w płynach ustrojowych.

   Po brudnej, zapewne przynajmniej rok nie sprzątanej rampie walała się pierwsza i ostatnia strona jakiejś pomiętej, ubrudzonej czymś brązowym jutrzejszej gazety, a pod jedyną nie zdemolowaną ławką kimał zakapiorny anioł. Od czasu do czasu zadrżało mu czarne skrzydło.

C.D.N. 

Skrajności kreatywnie proza życia