Posłowie

z ostatniego listu Konrada.

Nie będziemy mówić za cicho, za czule

Los rozliczył nas ze słów zbyt miękkich

Wiatr nie ma siły i niechętnie już ust dotyka

Za dużo jadu na nich mamy

On nosi zmiany, pozwólmy mu nieść te lepsze

Choć tak kusi znów uczynić go posłańcem
Zapomnieć się, by łatwiej zapomnieć
Że choć wieczny, zmierza donikąd

Lepiej przywyknąć, lepiej ochłodzić

Z końca języka usunąć liter nadmiary

Zdjąć imperatyw jak stary plaster

Chłód zagoi, zabliźni posłowne zadry

Kto przez słowa zdobywa, słowami traci

Komu słów zbywa, temu słów zabraknie

Kto słowem zabił, tego zabije już odczyt wyroku...

Gdy sądzić będą go własne słowa

Nie patrz z zawodem, nie szukaj drugiego dna

I co? Nie umiesz mówić, bo teraz po twarzy wiatr

Smaga piachem po oczach, sypie do ust

Tyle warty był twój krzyk, tyle warty był twój krzyk

Skrajności nokturny świadome nokturny z autopsji nokturny zawoalowane