Co jest grane...

Od jakiegoś czasu Góra mi wywala przed oczy pewne wspomnienie sprzed dwóch lat. I to w różnych formach. Ostatnie sygnały jakoś dziwnie zlewają się w pewną całość, a ja osobiście w przypadki w życiu nie wierzę, przypadki są tylko w gramatyce, po prostu tak widocznie miało być. Zaczęło się od tego, że uszkodził mi się dysk twardy i z mp3 działała tylko jedna piosenka SDMu – „Już nigdy nie będziemy kochać tak jak wtedy”, dlatego miałem ją często w opisie gg. Za jakiś czas odkopałem starą kasetę (w sensie mały sejf) z przeróżnymi listami, gdzie na samej górze było kilka od pewnej Osoby... ;) no cóż mogłem zrobić? Przeczytałem je! I potem piosenka Małżeństwa z Rozsądku – List z szuflady, to już w ogóle. Sobie klimatów do wspomnień narobiłem. Mimo wszystko trochę szkoda, że na żadną oazę już nie pojadę... z resztą i tak nie byłoby żadnej piękniejszej od tej sprzed dwóch lat – ONŻ I – Przyszowa 2005. Bez względu na osoby, jakie tam były, wydarzenie to było niesamowite, co do Osoby, to inna bajka. Od wtedy kiedy ktoś się mnie pyta „czy mam coś słodkiego do jedzenia”, uśmiecham się w duchu. Tylko, że nie boli mnie już płuco i nie muszę leżeć przykryty kocem w łóżku, bo mam gorączkę. Niżej zamieszczam tekst „listu z szuflady”. Warto w ogóle tego posłuchać. Perełka kręgu Krainy Łagodności.

Małżeństwo Z Rozsądku – List z szuflady

sł: Wiesława Kwinto-Koczam

muz: Robert Leonhard

Wyciągnięty z szuflady

List pożółkły i kruchy

Jakąś strunę poruszył

Sypnął wspomnień okruchy

Dotyk dłoni nieśmiały

Ukradkowe spojrzenia

Nocne wierszy pisanie

Zakazane marzenie

Potem wspólna wędrówka

I po grudzie i w słońcu

Aż wystygło ognisko

I zagasło nam w końcu

Każde innym poboczem

Za innym drogowskazem

A w dwie strony przeciwne

Nie możemy iść razem

Tyle czasu minęło

Skronie nam posrebrzyło

Łez wylewać nie warto

Już nam na nic ta miłość

Nie przytulą się cienie

Z plecakami na szczycie

Szlak mój pusty bez Ciebie

Gdzieś tam biegnie przez życie

Znów minął rok

Jak jeden dzień

Lecz każde z nas goni już własny cień

P.S. Zacytuję Kaczmarskiego do pointy notki: "płytki sentymentalizm, to bardzo polska cecha"

Skrajności Ku Dobru wspomnienia