Krókto i na temat

Wkurwia mnie (przepraszam, ale nie znoszę cukierkowatości, kiedy trzeba być bezpośrednim) hipokryzja ważniejszych ludzi w pewnych kręgach. A jeszcze bardziej hipokryzja całych kręgów. Podczas, gdy ktoś Ci powie żeby być z nami, musisz zrobić to, a Ty zdecydujesz się odejść, bo sprawiedliwie uważasz, że nie czujesz tego, wtedy ktoś inny z tego samego kręgu zacznie ci cisnąć wazeliną zostań, bo jak Cię nie ma to tak czegoś brakuje. Jesteś potrzebny. Rozmawiałem z przyjaciółką z moich ubiegłorocznych rekolekcji. Ona mi powiedziała, że w pewnym miejscu (nie ważne o jakie miejsce chodzi) grupa tych jakby "mniejszych" ludzi, których rzekomo się "prowadzi" (jak dla mnie to co innego) czuła się wrobiona i szantażowana, podczas gdy w tym kręgu chodzi o to, żeby "czuć się wolnym". Ehh szkoda słów. Człowieku! Bądź sobą! Jak ktoś ci mówi, że masz zrobić tak, a Ty nie czujesz tego i nie chcesz robić niczego wbrew sobie, to zostań przy swoim. Odejdź. A jak Ci będą słodzić i co chwila mówić jaki to jesteś potrzebny... olej to. Po prostu. Ehh... a potem wszyscy się dziwią, że tak mało ludzi się angażuje, że każdy tylko bierze i nic nie daje od siebie. Tak. Tylko, że z takiego środowiska nie ma czego brać. Chyba, że fanatyczny dewotyzm. Nie daj sobie wyprać mózgu!

Skrajności refleksyjnie