O samotności

Czy rzeczywiście jest mi z nią aż tak źle? Muszę aż tak bardzo tęsknić do tej Niepoznanej, która gdzieś wyczekuje mnie, swego Niepoznanego? Czy aż tak spieszno mi do udławienia się miłością? Aż do bólu zależy mi, aby stuknęła mi do głowy pięknie jak wino, ale bez uszczerbku na zdrowiu? Chyba takie niecierpliwe, drżące oczekiwanie spowalnia czas, jak każde inne oczekiwanie na coś, co nadejdzie dobre. Spójrz, panie D. Spartoliłeś kiedyś pierwszą, jak dotąd ostatnią szansę. No... może obydwoje spartoliliście. Racja. Powód? To nie było to. Źle pojąłem miłość. I wtedy zabolało. Kiedy myśl jak tępa drzazga powoli wbijała się w serce: że miłość przychodzi całe życie. Śmierć i podobna tobie Twarz będzie jej apogeum, na którym w słodkim szczęściu poprzestaniesz. Bądź cierpliwy. Samotność także cię kocha. To ona cię najbardziej rozumie, skoro ciągle przy tobie jest. Tyle z tobą wytrzymała. Ty też z nią wytrzymaj. Pocieszę cię: jesteś od niej silniejszy! Samotność to ponoć anioł, który ma taką służbę, że musi znosić czyjąś życzliwość, albo nienawiść. Tyś doskonalszy od anioła. Masz ciało i jesteś widzialny. Z drugiej strony, gdyby ten anioł był jednaki i tak samo trwał dla każdego samotnego, nikt nie byłby samotny. To prawda. Gdyby definicja samotności mieściła się w encyklopedii, uniwersalna i sięgająca wszystkich, nikt nie byłby samotny. Ba! Co tam wszystkich! Wystarczy, że sięgałaby tylko jednej prócz ciebie osoby, a już nie bylibyście samotni. A tak to masz swoją samotność. Swoją własną. Ty swoją rozumiesz po swojemu. Przecież to nie jest takie złe...

Skrajności proza życia