Warto być...

A kiedy zrówna się dzień z nocą
A kiedy zejdzie się wiek z wiekiem
A świat nagle zamknie się w podkowę

Daj mi, o Panie, zawsze być człowiekiem

A serce moje, niech w Tobie zapłonie

Adam Ziemianin

"Niewiele pamiętamy tamtych dni. Nim przyszła z czterech stron świata ta burza. Ta wojna. Ale gdzieś w moim sercu tkwi przeświadczenie, że podświadomość nam się zachowała. I da znać o sobie. Wyczyszczono naszą pamięć. Może i niebo wyglądało inaczej w przeszłości. Może słowa miały inne znaczenia. Na tym padole rozłąki, kiedy powinienem czuć, że wreszcie zbliżam się do ciebie, moja Theli jedyne, co odczuwam, to smutek. Bo wiele się zmieniło. Nie zdziwiłbym się nawet, jeżeli wszystko. Kiedy zamykam wieczorem oczy, widzę proroctwo jeszcze kilku nieprzespanych nocy. Kiedy brnę w kulminację dnia, czuję senność, której nie ugasi żaden błogi odpoczynek. Pewnie to przez te zaburzenia świadomości, jakie miewam od dzieciństwa (którego nie pamiętam tak nawiasem mówiąc).

Czas nas zmienił, ukochana Theli, bo ze strachem piszę "ukochana". Czy ja nadal jestem tym samym człowiekiem? Kiedyś byłem Europejczykiem. Teraz jestem żołnierzem Części Jeruz. Dawniej walczyłem z kilkoma wrogami. Dziś mam przeciw sobie Część Kariot, a dawni wrogowie siedzą teraz obok mnie. Moi towarzysze broni. Od tamtej pory całą moją pamięcią jest wojna. I właśnie dlatego, dlatego tak bardzo boję się, że cię straciłem. Że już sam nie umiem kochać! Im bliżej jestem ciebie, tym bardziej tego się boję. "

To fragment tego, co teraz piszę. Można wziąć to za swego rodzaju prolog. Myślę, że to narazie wystarczy, by rozbudzić ciekawość...

Skrajności kreatywnie