Rozmowa

To, co widzę w odbiciu okna. Prócz nocy. Za tą szklaną szybą, szklane, deszczowe chodniki. W ich płaszczyźnie wiernie wyryta jakaś obca twarz. Twarz jego. Najbardziej wyraźne są przeszklone oczy. Spogląda dokładnie we mnie. Mogę wejść w niego i zobaczyć wszystko od wewnątrz. Podaną jak na tacy "całą jaskrawość". Codziennie mijają go ludzie, kiedy przemierza swój uliczny wątek kroków donikąd. Od czasu do czasu spotyka znajomych i przyjaciół. Z serdecznością, nie potrafijący przebić się przez zimny mur pozorów, i uśmiechem podziwiają jego siłę i zaradność. Nie ma zamiaru przecież zaprzeczać. Może miło jest słuchać takie rzeczy, a może rzeczywiście jest w tym licha krztyna prawdy, której sam zwyczajnie nie daje rady zauważyć. Bywa i tak. Ale tak naprawdę, to ludzka niewiedza nie daje potrzeby zajrzenia w głębię. Mur stoi. Zimny, masywny i cholernie trudny do przebicia. Nieliczni, którym raz pozwolono się wspiąć na ten mur, ledwie zajrzeli, co jest po drugiej stronie, dostrzegając cząstkę prawdy. Z małym przejęciem podsumowali ją optymistycznie, bo przecież musi być dobrze.

Tymczasem on, każdego wieczora wraca do domu, włącza małe światło, jak najmniejsze i patrzy w okno. Patrzy na mnie. Wciąż i wciąż tymi samymi, przeszklonymi oczami. On twardy i zaradny. Mówi mi w myślach za każdym razem... że nadejdzie kolejna noc i znów będzie łkał w poduszkę, bo tak bardzo chce... tak bardzo kocha... i tak tęskni. Nim zamknie oczy, wykrztusi jeszcze "To nie zaradność. To nie siła" i zniknie. A ja znów za późno zadam sobie pytanie, po której dzisiaj byłem stronie...?

Skrajności proza życia