Gdy człowiek natrafia na ścianę

Kolejna rzecz z rozmyślaniami. Uzbierało się trochę tego przez ten niemy na blogu, a głośny w życiu, w sercu czas. Trochę nowych pytań, klika odpowiedzi. Generalnie udało mi się wyciągnąć kilka pytań z własnej podświadomości, na pierwszy rzut oka bardzo powszechnych, czyli: "dlaczego mi się nie udaje?", "czemu Bóg mi nie pomaga?", "czy Bóg zapatrzył się w inną stronę?" Nie da się na to prosto odpowiedzieć. To bardzo ważne pytania i dobrze, że człowiek tak zaczyna się buntować i je zadaje. Jest to objaw tęsknoty za dawną chwałą, którą nam odebrano dawno temu w Raju. Ktoś upadł i został strącony. Teraz pragnie się mścić i mści się cały czas. Człowiek jest pchnięty w odmęty wojny między dwoma światami. Jest mu źle, bo albo coś zawala, albo mysli, że Bóg ma go gdzieś. Jak sobie z tym poradzić? Nie ma prostej odpowiedzi. Tylko tyle, że trzeba uwierzyć. Twoje życie jest puste? Przeplatane euforią, skrajną radością, a zaraz smutkiem i pustką? Bo nie masz duchowej podstawy. Nic z rzeczy materialnych nie zapewni trwałego szczęścia. Ogólnie człowiekowi wieczne szczęście odebrano. Można być szcześliwym kochając, ale to też wiąże się z dużym krzyżem (czyt. trudem). Wiara jest rzeczą, która ma pomóc i uczyć przeżywać trudności, a nie ciągłym odczuwaniem obecności Boga. Właśnie, że nie! Boga nie masz czuć. Odczuwa się emocje i one przemijają! I tyle. Koniec i kropka. A co do serca, to trzeba go słuchać. Współczesny człowiek nie słucha własnego serca. Tu jest błąd. Jeśli uważasz, że zagmatwałem, napisz - możemy pogadać. Może to wszystko jest za trudne, ale to nie ma być łatwe. Trzeba się wysilać, żeby swoją podstawę duchową zbudować. Zacznij od nowa. Ja też zacznym od nowa. Codziennie.

Skrajności refleksyjnie