Gdzie podziewają się pragnienia duszy

Budzę się wcześnie rano. Czasem aż chce się zacząć dzień tak jak Adaś Miauczyński - bohater filmów Marka Koterskiego, czyli rutynowym "O kurwa. Ja pierdolę". A tak długo uciekałem od wulgaryzmów (co prawda zawsze na daremnie). I tutaj koło się zamyka. Co dalej? W ten oto sposób wstępuję w kolejny, szary, jałowy dzień. No i oczywiście wyzwanie: bym temu jałowemu dniu "przydał sens" (myśl Jana Rybowicza). Odczuwam w głębi serca, że największym sensem mojego targanego w kalendarzu dnia może być czekanie. Czekanie na anioła jasnookiego. Który przyjdzie i rozjaśni. Przeniknie. Nie wiem, czy ktoś zauważył, ale właśnie zamknąłem w tej notce, własną i jedyną w sercu samotność. Jeśli czekanie, to samotność, a samotność, to "taka straszna trwoga", to... daj mi o Panie jeszcze czekać, jeszcze kilka lat życia niespokojnie.

Skrajności refleksyjnie życie