Przeminęło

Mam tak czasem, że cień pewnej bliskiej osoby, której dawno już nie widziałem i nie wiem, czy zobaczę co jakiś czas pojawia się na ścianie, kiedy zapalę światło w sercu. Rozkopałem prawie cały pokój, by odnaleźć jakieś ślady z przeszłości. Jednej z kilku moich przeszłości. Pliczek listów, z których ostatni datowany jest na 08-10-2007. I ten właśnie najcieplejszy, wywołujący uśmiech i łzy tęsknoty. Płyta ze zdjęciami. Tak bardzo tęsknię. Wiele wspomnień przywoływanych najczęściej wieczorami, to jakbym delektował się dobrą czekoladą. Łyk słodyczy. Jednak tylko powierzchownie. Dalej jest gorycz. Bo wspomnienia to coś, czego ponownie do życia przywołać się nie da. Coś, co było. Przeminęło. Uległo rozkładowi. Tak jak wszystko tu na Ziemi, gdzie niszczeje i tak naprawdę nie masz tu nic. Prócz kilku tęsknot i czasu, po którym niemal zawsze zostają jedynie kręgi na wodzie. Tak jak i wszystko, te wspomnienia mają dwie strony. Warto do nich wracać, bo jak dotąd nie spotkałem drugiej takiej osoby, za którą przez cały czas tęsknię. Jednak świadomość, że to już tylko przeszłość, boli. I prawdę powiedziawszy wiele innych bolesnych wspomnień jest łagodniejsze od tego.

Tak idę dalej, mija kolejny rok, skazany na słodycz wspomnień i gorycz tęsknoty. Czasem zaiskrzy dodatkowo jakaś nadzieja. Ale ta nadzieja to w gruncie rzeczy kamień rzucony w wodę, na której zostają jedynie kręgi...

Skrajności refleksyjnie wspomnienia